ด้วยเหตุนี้ ในยุคนั้น Oyster ยังจำเป็นต้องได้รับการไขลานอย่างสม่ำเสมอเพื่อให้มีพลังงานเพียงพอต่อการทำงาน นั่นหมายความว่าผู้ใช้ต้องคลายเกลียวเม็ดมะยมกันน้ำออกมา ซึ่งเป็นการทำลายปราการที่กั้นระหว่างภายนอกและภายในตัวเรือน และเปิดโอกาสให้ความชื้นรวมถึงสิ่งสกปรกเล็ดลอดเข้าไปได้

เพื่อให้แนวคิดของ Oyster สมบูรณ์แบบและมั่นใจได้ว่ากลไกจะอยู่ในสภาวะที่ปิดสนิทอย่างแท้จริง จึงต้องมีการเฟ้นหาวิธีที่จะหลีกเลี่ยงปัญหานี้ และทำให้กลไกสามารถไขลานได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาพลังงานจากภายนอก โดยระบบไขลานอัตโนมัติถูกนำมาใช้กับนาฬิกาพกโดยช่างนาฬิกาผู้มีชื่อเสียงมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 แล้ว และในช่วงทศวรรษ 1920 การใช้งานระบบดังกล่าวเริ่มแพร่หลายมาสู่นาฬิกาข้อมือ ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับยังไม่เป็นที่น่าพอใจนัก