Deze handmatige opwinding voorzag het uurwerk van de Oyster van de benodigde energie. Dit betekende echter dat de waterdichte opwindkroon moest worden losgeschroefd, waarmee de barrière tussen binnen- en buitenkant van het horloge werd doorbroken en vocht en onzuiverheden konden binnendringen.

Om het concept van de Oyster te vervolmaken en een echt hermetische omgeving voor het uurwerk te creëren, moest een manier worden gevonden om dit te vermijden en het horloge automatisch, zonder externe energie op te winden. Vooraanstaande horlogemakers hadden al in de 18e eeuw een zelfopwindend mechanisme geïntroduceerd voor zakhorloges. In de jaren 1920 werd dit systeem ook voor polshorloges toegepast, zij het nooit erg bevredigend.