در نتیجه، Oyster باید بهطور منظم کوک میشد تا انرژی لازم برای عملکرد خود را تأمین کند. این کار مستلزم باز کردن دسته کوک ضدآب ساعت بود. اقدامی که در عمل، سد میان فضای بیرونی و درونی ساعت را میشکست و امکان نفوذ رطوبت و ناخالصیها را فراهم میکرد.
برای تکمیل مفهوم Oyster و تضمین یک محیط کاملاً نفوذناپذیر برای موتور، لازم بود راهی پیدا شود تا این فرآیند بدون نیاز به انرژی خارجی انجام گیرد و موتور بتواند بهصورت خودکار کوک شود. سیستم خودکوک پیشتر در قرن هجدهم توسط ساعتسازان برجسته در ساعتهای جیبی به کار گرفته شده بود. در دهه ۱۹۲۰ نیز استفاده از آن به ساعتهای مچی گسترش یافت، هرچند هرگز به شکلی کاملاً رضایتبخش و قابل اعتماد عمل نکرد.