Rolex Paris Masters, będący jedynym halowym turniejem ATP Masters 1000 i ostatnim wydarzeniem w sezonie z tej elitarnej serii, w ogromnym stopniu pomógł ukształtować kariery niektórych z największych mistrzów tej gry.
Rolex współpracuje z Rolex Paris Masters już od 2007 roku, a dekadę później został sponsorem tytułowym tego pięknego wydarzenia. Marka jest jednocześnie oficjalnym chronometrażystą całego turnieju.
To jedno z największych na świecie wydarzeń tenisa halowego, przyciągające ponad 200 000 widzów obserwujących, jak najlepsi gracze w tenisie męskim rywalizują w dziewiątym, finałowym turnieju ATP Masters 1000. Trwająca przez cały sezon seria obejmuje imprezy o najwyższym statusie tuż obok czterech turniejów Wielkiego Szlema® oraz kończącego sezon turnieju Nitto ATP Finals.
Rolex Paris Masters odbywa się na początku listopada w obiekcie Plenitude Arena w Nanterre, zlokalizowanym na zachodnich przedmieściach francuskiej stolicy. Twarda, halowa nawierzchnia zdecydowanie nagradza precyzję, dużą siłę oraz czyste uderzenia piłki, tworząc w ten sposób wyjątkową atmosferę ogromnej intensywności, która odróżnia ten turniej od wydarzeń na otwartym powietrzu dominujących we wcześniejszych miesiącach kalendarza rozgrywek.
Na przestrzeni lat Ambasadorzy Rolex wielokrotnie wykazywali się tymi umiejętnościami. W 2022 roku Holger Rune wygrał ten turniej, wieńcząc w ten sposób swój znakomity, przełomowy sezon. Ten zaledwie 19-letni Duńczyk został wówczas najmłodszym zwycięzcą turnieju od jego inauguracyjnej edycji w 1986 roku oraz pierwszym zawodnikiem ATP Tour, któremu udało się pokonać aż pięciu tenisistów z czołowej dziesiątki podczas zaledwie jednego wydarzenia. Dzięki swojej imponującej wygranej po raz pierwszy przebił się do pierwszej dziesiątki w światowych rankingach i od tej pory niezmiennie potwierdza swój wybitny status jednego z największych młodych talentów w męskim tenisie. Okazała lista wspaniałych dotychczasowych zwycięzców Rolex Paris Masters obejmuje także innych Ambasadorów Rolex, m.in. Stefana Edberga (1990) i Rogera Federera (2011).