SEA-DWELLER
حتی عمیقترساعت Oyster Perpetual Sea-Dweller از همان ابتدای عرضه، برای حل چالشی جدید ساخته شد: پاسخ‌گویی به نیازهای غواصان حرفه‌ای که برای مدت‌های طولانی در زیر آب فعالیت می‌کنند. از آن زمان، این ساعت همراه با پیشرفت فناوری غواصی اشباع تکامل یافته و در برخی از مهم‌ترین دستاوردهایی که نقطه‌عطفی در فتح اعماق اقیانوس‌ها توسط بشر بوده‌اند، نقش‌آفرینی کرده است.
نخستین نقطه عطف
رولکس با معرفی ساعت Oyster Perpetual Submariner، نخستین ساعت غواصی خود را عرضه کرد؛ ساعتی که مقاومت آن در برابر نفوذ آب تا عمق ۱۰۰ متر (۳۳۰ فوت) تضمین شده بود. این ساعت به‌واسطه دورقاب چرخان مدرج خود، امکان پایش دقیق زمان حضور در زیر آب را نیز برای غواصان فراهم می‌کرد. ساعت Submariner که به‌طور اختصاصی برای غواصان حرفه‌ای طراحی شده بود، نقطه آغاز حضور رولکس در دنیای غواصی به شمار می‌رود.
١٩۵٣
ساعتی ابزارمحور برای حرفه‌ای‌ها
برای پشتیبانی از مأموریت‌های طولانی‌مدت زیر آب و مدیریت بهتر مراحل کاهش فشار، رولکس ساعت Sea-Dweller را معرفی کرد. این ساعت با مقاومت در برابر آب تا عمق ۶۱۰ متر (۲٬۰۰۰ فوت)، به‌طور اختصاصی برای غواصی اشباع طراحی شده بود. دریچه خروج هلیومِ ثبت‌شده این ساعت، فشار اضافی انباشته‌شده درون قاب را در هنگام بازگشت به سطح آب تخلیه می‌کرد.
١٩۶٧
مأموریت‌های Tektite
دو مأموریت به‌عنوان بخشی از برنامه علمی زیستگاه زیرآبی Tektite انجام گرفت؛ برنامه‌ای که رهبری آن را ناسا، نیروی دریایی ایالات متحده و دولت آمریکا بر عهده داشتند.
ساعت Sea-Dweller در شرایط واقعی مورد آزمایش قرار گرفت و از این طریق، در نخستین آزمایش‌های بزرگ مربوط به سکونت طولانی‌مدت انسان در زیر آب نقش حمایتی ایفا کرد. سیلویا ارل، زیست‌شناس دریایی و یکی از چهره‌های ماندگار آینده رولکس، هدایت یک تیم متشکل از زنان را در پروژه Tektite II بر عهده گرفت.
۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰
قابلیت ضدآب تقویت‌شده
رولکس با معرفی سیستم تاجِ کوکِ «تریپلاک»، یک پیشرفت فنی چشمگیر ارائه کرد. این تاج مجهز به سه سیستم آب‌بندی برای تضمین مقاومت در برابر نفوذ آب است. این دسته کوک با سه نماد برجسته در زیر نشان رولکس قابل شناسایی بود. ساعت‌های Submariner و Sea-Dweller اولین ساعت‌های غواصی رولکس بودند که به این فناوری نوآورانه مجهز شدند.
۱۹۷۰
تجربه‌ای نو در اعماق
ضدآب بودن Sea-Dweller اکنون تا عمق ۱٬۲۲۰ متر (۴٬۰۰۰ فوت) تضمین می‌شد. این قابلیت‌های بهبودیافته در محفظه‌های هایپرباریک توسعه‌یافته با همکاری Comex، به‌طور عملی آزمایش و ارزیابی شدند.
١٩٧٨
کاوش «هیدرا هشت»، ثبت یک رکورد در آب‌های آزاد
Comex کاوش «هیدرا هشت» را برگزار کرد؛ طی این عملیات، شش غواص مجهز به ساعت‌های Sea-Dweller، در یک محفظهٔ هایپرباریک به اعماق آب‌های دریای مدیترانه منتقل شدند. در عمق ۵۳۴ متر (۱٬۷۵۰ فوت)، غواصان از زیستگاه تحت فشار خارج شدند و با موفقیت دو بخش از یک خط لوله را به هم متصل کردند. این رکورد غواصی در آب‌های آزاد همچنان تا امروز شکسته نشده است.
١٩٨٨
پروژۀ «هیدرا ده»، ثبت یک رکورد در غواصی شبیه‌سازی‌شده
در چارچوب پروژۀ «هیدرا ده»، تئو ماوروستوموس نخستین فردی شد که در یک غواصی شبیه‌سازی‌شده داخل یک محفظهٔ هایپرباریک، به عمق ۷۰۱ متر (۲٬۳۰۰ فوت) رسید؛ رکوردی که همچنان پابرجاست. در تمام ۴۳ روز مأموریت، این غواص Comex از یک ساعت Sea-Dweller استفاده کرد.
١٩٩٢
نسل جدید Sea‑Dweller
به مناسبت پنجاهمین سالگرد این ساعت، رولکس Sea‑Dweller را بازطراحی کرد و ارتقا داد. قطر قاب آن از ۴۰ میلی‌متر به ۴۳ میلی‌متر افزایش یافت و صفحه‌ای بزرگ‌تر را فراهم کرد تا خوانایی ساعت بیش از پیش بهبود یابد. این ساعت نخستین مدل حرفه‌ای رولکس بود که از کالیبر ۳۲۳۵، یک موتور پیشرفته با عملکرد بالا، بهره می‌برد. عدسی سیکلوپس روی شیشهٔ یاقوت کبود قرار گرفت که خوانایی نمایش تاریخ را بهبود می‌بخشید. همچنین، نام «Sea‑Dweller» به رنگ قرمز روی صفحه حک شده بود؛ اشاره‌ای به نخستین مدل این ساعت در سال ۱۹۶۷.