Explorer, który zadebiutował w 1953 roku, narodził się z doświadczenia zdobytego podczas pierwszego udanego zejścia po zdobyciu Everestu przez sir Edmunda Hillary’ego i Tenzinga Norgaya. 

Wprowadzony w 1971 roku model Explorer II także ukuł swoją wysoką pozycję w świecie eksploracji dzięki zaawansowanym funkcjom i wytrzymałości na najbardziej ekstremalne warunki. To ulubiony zegarek polarników, speleologów i wulkanologów. Oba zegarki kontynuują swoje uczestnictwo w licznych wyprawach do najodleglejszych zakątków Ziemi w misji lepszego zrozumienia planety oraz znalezienia nowych rozwiązań i sposobów jej ochrony.

W minionym stuleciu świat eksploracji stawiał przed sobą trzy cele: odkrycie nieznanego, przekraczanie granic ludzkiej wytrzymałości i obserwację planety, by móc ją ochronić. Rolex towarzyszy odkrywcom w podróżach, w których stawiają czoło tym trzem wyzwaniom.

Odkrycia

Udane zejście z Everestu, w którym w 1953 roku uczestniczyli sir Edmund Hillary i Tenzing Norgay, było celebrowane na całym świecie. Marka Rolex miała w nim swój udział poprzez wyposażenie członków ekspedycji w zegarki Oyster Perpetual.

W tym samym roku w hołdzie dla osiągnięcia himalaistów na rynek wprowadzono model Explorer. Proces jego powstawania trwał długie lata. Już w latach 30. XX wieku Rolex zaczął wyposażać ekspedycje górskie w swoje zegarki, by móc obserwować, jak zachowują się w ekstremalnych warunkach himalajskich szczytów. Po każdej wyprawie odkrywcy przekazywali marce niezbędne informacje, co pozwalało Rolexowi na udoskonalanie kolejnych modeli. Tak jak mechanizm zegarka jest napędzany ruchami swojego właściciela, tak techniki zegarmistrzowskie postępowały dzięki doświadczeniu badaczy i podróżników, a czasomierze Rolex towarzyszyły kolejnym wyprawom w najodleglejsze zakątki Ziemi. 

Pierwsi na Szczycie Świata

Mount Everest jest ostatecznym sprawdzianem podróżnika. W maju 1953 roku dwóch uczestników brytyjskiej ekspedycji zdobyło legendarny szczyt. Ich osiągnięcie było celebrowane na całym świecie, a marka Rolex miała w nim swój udział.

Każdy dzień spędzony na Evereście jest walką o przetrwanie. Ciało musi znieść przejmujące zimno, brak tlenu, zmiany ciśnienia i inne wyjątkowo trudne warunki. Właśnie w takich okolicznościach 29 maja 1953 roku dwaj odważni i zdeterminowani mężczyźni jako pierwsi stanęli na szczycie najwyższego wierzchołka Ziemi sięgającego 8848 metrów. Dla członków ekspedycji byli ostatnią nadzieją na zdobycie masywu, ponieważ w najbliższych dniach spodziewano się nadejścia monsunowej burzy śnieżnej. Napędzani marzeniem o osiągnięciu celu Nowozelandczyk sir Edmund Hillary, pszczelarz i doświadczony himalaista, oraz Nepalczyk Tenzing Norgay zapisali się w historii i odnieśli sukces, mimo że tak wiele poprzednich prób zawiodło.

Ekspedycję poprowadził sir John Hunt, a zorganizował ją Komitet Himalajski, brytyjska instytucja nadzorująca próby zdobycia Mount Everestu, założona przez Królewskie Towarzystwo Geograficzne i Brytyjski Klub Alpejski. Zespół składał się z 16 uczestników, jednak ograniczenia logistyczne przedsięwzięcia na taką skalę wymagały uczestnictwa także około setki tragarzy odpowiedzialnych za transport niezbędnego zaopatrzenia.

Były to dziesiątki paczek zawierających zaawansowany technologicznie ekwipunek dokładnie inwentaryzowany i gotowy do użytku. Od specjalistycznego obuwia wspinaczkowego po namioty testowane w tunelach wietrznych – nic nie mogło zostać pominięte, by wyprawa miała szansę zakończyć się powodzeniem. Zegarki Rolex Oyster Perpetual również odegrały znaczącą rolę poprzez swój udział w tym przedsięwzięciu.

„Zegarki Rolex Oyster Perpetual, w które wyposażono członków brytyjskiej ekspedycji, na Evereście ponownie udowodniły swoją niezawodność” – napisał sir John po powrocie. „Byliśmy zachwyceni ich dokładnością. Pozwoliło to na bezbłędną synchronizację między uczestnikami wyprawy. […]Działały bez zarzutu i uznaliśmy zegarki Rolex Oyster za istotny element sprzętu wspinaczkowego”.

Himalaje: żywe laboratorium 

Wysokie łańcuchy górskie są idealnym środowiskiem do pomiaru niezawodności i wytrzymałości zegarków. Dla marki Rolex Himalaje okazały się doskonałym żywym laboratorium. 

W pierwszej połowie XX wieku niezdobyte szczyty górskie w Himalajach fascynowały podróżników na całym świecie. Szczególnie jeden z nich pobudzał wyobraźnię i był wyzwaniem ostatecznym – Mount Everest. Ten ogólny powab najwyższych masywów górskich połączony z możliwością testowania zegarków w rzeczywistych warunkach popchnęły markę Rolex do połączenia sił z himalajskimi pionierami. W latach 1933-1955 przynajmniej 17 ekspedycji wysokogórskich zostało wyposażonych w zegarki Rolex.

Te czasomierze stały się świadkami wielu pierwszych górskich podbojów, zaczynając od wejścia na Everest w 1953 roku – najwyższy szczyt Ziemi, sięgający 8848 m n.p.m. Następne było zdobycie K2 w 1954 roku, drugiego najwyższego szczytu (8611 metrów), Kanczendzongi w 1955, trzeciej pod względem wysokości (8586 metrów), oraz Makalu w tym samym roku (8485 metrów). 

Szwajcarski pionier w Himalajach

Annelies Lohner stała za wyjątkową szwajcarską ekspedycją na najwyższy szczyt Ziemi. Zegarki Rolex Oyster Perpetual były częścią ekwipunku wspinaczkowego.

Annelies Lohner, młoda i utalentowana alpinistka z Grindelwald, miasteczka u podgórza Jungfrau w Alpach Berneńskich, wykazała się wyjątkową siłą charakteru, gdy zgłosiła się do uczestnictwa w pierwszej szwajcarskiej ekspedycji w Himalaje po II wojnie światowej. Tej pionierce wspinaczki wysokogórskiej z pasją do przygód udało się przekonać organizację Swiss Foundation for Alpine Research, by pozwoliła jej poprowadzić zespół w łańcuch Gangotri w rejonie Garhwal Himal w północnych Indiach.

W ciągu pięciu miesięcy od maja do września 1947 roku członkowie ekspedycji zdobyli Kedernath, Satopanth, Kalindi Peak (od północno-wschodniej strony), Balbalę i Nandę Ghunti oraz masyw Chaukhamba, łańcuch szczytów o wysokości ponad 6000 i 7000 metrów.

W ramach wsparcia tego projektu marka Rolex zaopatrzyła wszystkich uczestników w zegarek Oyster Perpetual. Czasomierze towarzyszyły im na każdym kroku i zakręcie, przezwyciężając wszystkie trudne warunki i nie zawodząc ani razu. Po powrocie himalaiści potwierdzili ich wodoszczelność, precyzję i wygodę systemu samonakręcania za pomocą rotora Perpetual. „Noszone przez nas zegarki Rolex są zaskakująco dokładne. Są praktyczne i jesteśmy nimi zachwyceni. Fakt, że nie musimy ich nakręcać, jest szczególnie istotny i przydatny” – napisał André Roch, przewodnik ekspedycji, z obozu Gangotri 7 lipca 1947 roku.

Na targach zegarmistrzowskich w 1948 roku marka zaprezentowała poszczególne zegarki, które wzięły udział w wyprawie, na tle makiety zdobytych szczytów.

Wodoszczelność w mroźnych wodach

Koperta Rolex Oyster, rewolucja w kwestii doskonałej wodoszczelności, została przetestowana parę lat po swoim debiucie przez znanego podróżnika podczas wyprawy na Grenlandię.

Kurz i w szczególności wilgoć mogą spowodować poważne uszkodzenia wnętrza zegarka i tym samym zakłócić jego funkcjonalność jako czasomierza. By rozwiązać ten problem, Rolex opracował kopertę Oyster pod wpływem założyciela marki, Hansa Wilsdorfa, który był przekonany o potrzebie tego wynalazku. Idealnie szczelna koperta została opatentowana w 1926 roku. By zapewnić jej wodoszczelność w każdych warunkach, marka Rolex regularnie proponowała podróżnikom i badaczom swoje zegarki wyposażone w kopertę Oyster, by przeprowadzać odpowiednie testy w rzeczywistych warunkach. Badacz polarny Henry Georges „Gino” Watkins zabrał kilka zegarków Oyster Perpetual na wyprawę wzdłuż wybrzeża Grenlandii miedzy 1930 i 1931 rokiem. Po podróży opowiedział marce Rolex o swoim zachwycie tymi zegarkami, które mimo wielokrotnych podtopień nie przestały działać.

Historia
toczy się dalej…

Udostępnij tę stronę