De internationaal gerenommeerde marinebiologe Sylvia Earle is meer dan vier decennia een pionier op het gebied van oceaanonderzoek geweest. Ze is een toegewijd pleitbezorgster voor de oceanen en hun kwetsbare ecosystemen en haar internationale initiatief, Mission Blue, heeft tot publieke steun geleid voor het behoud van zogenoemde Hope Spots, speciale plekken die bijzonder belangrijk zijn voor gezonde oceanen. Tijd, zo legt ze uit, is een maatstaf voor het leven en herinnert ons eraan dat wij allemaal een verschil kunnen maken. De Rolex die ze draagt is niet alleen een betrouwbaar horloge, maar heeft nog een diepere betekenis.

In mijn vroege jaren als wetenschapster waarin ik dook, duikboten bestuurde en de oceaan onderzocht, was het plezier van persoonlijke ontdekkingen een grote motivatie. Maar nu wil ik juist niet meer alleen zelf op onderzoek uitgaan, maar anderen ertoe aanzetten om de oceanen zelf te verkennen.  Hoe meer mensen daadwerkelijk zelf de oceaan in gaan om met eigen ogen te zien hoe prachtig deze wereld is, hoe kwetsbaar dit ecosysteem is en hoe zeer wij de oceanen verstoren, des te groter is de kans dat wij als soort zullen overleven.

Elke dag vormt tijd de maatstaf van het leven. We moeten ons bewust zijn van het wonder dat we bestaan en dat wij in de tijd dat we op aarde zijn een verschil kunnen maken. Waarom zouden we dan geen positieve bijdrage leveren?

De meeste horloges worden als sieraad beschouwd of als een instrument voor het aflezen van de tijd, zoals voor ons als onderzoekers. Maar mijn horloge heeft een veel diepere betekenis voor mij. Rolex ondersteunt onderzoek, milieubeheer, kunst en topprestaties van mensen. Dus voor mij is het dragen van het horloge een soort signatuur waarmee ik aangeef dat ik dezelfde waarden deel en om dezelfde waarden geef.

Rolex ondersteunt onderzoek, milieubeheer, kunst en topprestaties van mensen.

Ik kreeg het idee om mijn horloge te kopen toen ik begin jaren 80 met een vriendin aan het duiken was in de Florida Keys. Ze droeg dit horloge en toen ik dat zag, wees ik ernaar en schudde ik haar arm. Ik dacht dat ze was vergeten hem af te doen, maar ze lachte alleen maar. Toen pas zag ik dat het een Rolex was en onderwater kon worden gebruikt. Niet alleen tot de diepte waar wij ons bevonden, maar nog veel dieper. En ze kon het zowel dragen op gala’s, als buiten in de regen of onder de douche. Ik kocht hetzelfde horloge en het werd een verlengstuk van mezelf, iets dat ik altijd en overal droeg. Het is net alsof je een zesde zintuig om je pols draagt, klaar om je te begeleiden.

Dit horloge is al vele decennia mijn metgezel. Ik heb dit horloge tijdens expedities over de hele wereld gedragen, op het noordpool­gebied en op Antarctica, in de Indische en de Atlantische Oceaan, diep in de Stille Oceaan en aan boord van wel dertig duikboten. Ik had het horloge om tijdens mijn toespraak voor de Verenigde Naties en tijdens ontmoetingen met invloedrijke mensen — Amerikaanse presidenten, congresleden, staatshoofden van over de hele wereld. 

Dit horloge is al vele decennia mijn metgezel… een verlengstuk van mezelf, iets dat ik altijd en overal droeg. Het is net alsof je een zesde zintuig om je pols draagt, klaar om je te begeleiden.

Maar weet je wat de belangrijkste periode is? Die ligt waarschijnlijk nog voor ons, ergens in de toekomst. Zolang ik leef, zal ik op onderzoek blijven uitgaan. Mensen vragen mij wel eens: “Duik je nu nog steeds?” Dan antwoord ik: “Ik adem nog steeds.”

HET HORLOGE VAN SYLVIA EARLE

Oyster Perpetual Lady-Datejust

Deze pagina delen