Roger Federer is een van de beste tennissers ooit, heeft 20 Grand Slam®-titels op zijn naam geschreven en houdt het record voor de meeste titels op Wimbledon. Maar voor de in Zwitserland geboren Federer ging tennis niet altijd over het breken van records. Pas in 2009 — de zomer waarin ook zijn eerste tweeling werd geboren — toen Roger het record van het grootste aantal gewonnen Grand Slam®-titels van Pete Sampras op Wimbledon verbrak, heeft hij zijn eigen persoonlijke definitie van grootsheid bereikt. De Rolex die hij die dag droeg, doet mooie herinneringen herleven aan een beslissende zomer.

Het verbreken van records was eigenlijk nooit echt belangrijk voor mij. Mijn doelstellingen waren veeleer nuchter. Ik hoopte misschien ooit tot de 100 beste tennissers te behoren, misschien tot de top 10. Ik heb wel altijd geprobeerd om mijn dromen waar te maken.

Mijn leven veranderde pas echt toen ik op mijn 14e ging trainen in het Zwitserse Nationaal Tenniscentrum. Hier veranderde ik van een jongen in een man, het waren de belangrijkste drie jaren van mijn leven. Ik probeerde te begrijpen wat mentale kracht precies inhoudt.

Maar het duurde nog eens zes jaar, voordat ik het echt begreep en me volledig op mijn gemak voelde op een tennisbaan. Ik heb harde lessen geleerd, moest vaak de teleurstelling ondergaan van weer een wedstrijd die ik had verloren, omdat ik mijn emoties niet onder controle had. Het moment dat alles op zijn plaats viel, voelde zo geweldig dat ik het nooit meer anders heb gedaan.

Mijn geboorteland, Zwitserland, heeft een belangrijke rol gespeeld in wie ik nu ben. Uiteindelijk realiseerde ik mij dat ik de eerste Zwitser kon worden die bovenaan de wereldranglijst zou staan. Toen besefte ik dat ik kon bereiken wat niemand ooit eerder had gedaan. En dat is wat er gebeurde. Ik heb dit gevoel omarmd en inspiratie en motivatie gehaald uit mijn tegenstanders, uit records die konden worden verbroken, uit wedstrijden die ik graag speelde.

Als ik naar mijn horloge kijk, herinner ik mij die dag alsof het gisteren was.

En toen kwam het jaar 2009. Ik had die zomer voor het eerst Roland-Garros gewonnen en ging naar Wimbledon in een poging om het Grand Slam®-record van Pete Sampras te verbreken. Toen ik na een spannende wedstrijd van vijf sets tegen Roddick uiteindelijk won, kon ik het niet geloven. Pas in de laatste game van de wedstrijd kon ik een breakpoint verzilveren en zo kon ik de overwinning behalen. Toen ik uiteindelijk de trofee omhooghield, droeg ik mijn Rolex rond mijn pols.

Daarom heeft dit horloge extra veel waarde voor mij. Als ik ernaar kijk, herinner ik mij die dag alsof het gisteren was: Pete Sampras kwam naar de finale — hij had gezegd dat hij zou komen als ik ooit de kans kreeg om zijn record te verbreken. Björn Borg was ook aanwezig, John McEnroe verzorgde het commentaar en Rod Laver was er ook. Er waren dus heel wat tennislegendes aanwezig. Toen ik de baan afliep, kwamen ze allemaal de trappen af om mij te begroeten en te feliciteren met het verbreken van het record. Het was geweldig om de waardering van de tennis­gemeenschap te voelen. Dat is erg belangrijk voor mij.

Elke keer als ik mijn Rolex omdoe, word ik herinnerd aan deze geweldige momenten. Het herinnert mij er ook aan dat als je niet je best doet, iemand anders het doet en jou zal overtreffen. Dus moet je sterk zijn en tot op zekere hoogte zelfs meedogenloos, maar je moet altijd fair blijven en stijlvol spelen. Ik denk dat dat van groot belang is.

HET HORLOGE VAN ROGER FEDERER

Oyster Perpetual Datejust II

Deze pagina delen