James Cameron is een van de beste filmmakers ooit. Zijn film Titanic werd met 11 Oscars bekroond en behoort daarmee tot de films met de meeste Oscars ooit, en Avatar houdt het record voor de film met de hoogste opbrengst ooit. Cameron kiest zijn projecten zorgvuldig en gaat de uitdaging alleen aan als hij weet dat hij de grenzen van het mogelijke kan opzoeken. Dat geldt niet alleen voor zijn werk als filmmaker, maar ook als onderzoeker. Cameron beschouwde zijn Rolex altijd als een symbool voor een continue zoektocht naar het onbekende. Nadat het horloge hem 20 jaar lang op talloze expedities had begeleid, vond het uiteindelijk een nieuw thuis diep in het Amazonegebied.

Als kind was ik helemaal weg van wetenschap. Ik was graag in de natuur en verzamelde kevers, slangen, vlinders en monsters. Ik wilde altijd onderzoeker worden, geen filmmaker. Het maken van films kwam later.

Als kind was ik dol op films die mij versteld deden staan en die mij meenamen naar een andere wereld. Toen ik besloot om filmmaker te worden, wilde ik anderen het gevoel bezorgen dat ik als kind in de bioscoop had ervaren.

Ik schreef Avatar in 1995 gebaseerd op ideeën die ik had toen ik op mijn 19e op de universiteit zat, dus zo'n 20 jaar eerder. En daarna duurde het nog eens 10 jaar, voordat we de film uiteindelijk maakten.

Ik dacht: Wat heb ik dat ik hem kan geven dat net zo waardevol is? Iets dat heel persoonlijk is en dat in waarde gelijk staat aan de geschenken die ik van hem heb ontvangen? Dus gaf ik hem mijn Rolex Submariner.

Toen ik Avatar filmde, deed ik uitgebreid onderzoek naar inheemse culturen en ontdekte ik dat deze strijd nog steeds gaande is. Volkeren worden nog steeds verdrongen en hun cultuur wordt vernietigd. Ik realiseerde mij dat het succes van Avatar een grote verantwoor­delijkheid met zich mee bracht. Ik had het gevoel dat ik mij ermee moest gaan bemoeien en mij moest gaan inzetten voor de rechten van inheemse volkeren.

Ik was bevriend geraakt met Ropni, het opperhoofd van de Kayapo, die diep in het Amazonegebied leefden. Hij had mij geweldige geschenken gegeven. Dingen die een zeer grote betekenis voor hem hadden. Hij maakte mij tijdens een naamgevings­ceremonie onder andere lid van de Kayapo-stam. In hun cultuur zijn dit waardevolle zaken. En ik dacht: “Wat heb ik dat ik hem kan geven dat net zo waardevol is? Iets dat heel persoonlijk is en dat in waarde gelijk staat aan de geschenken die ik van hem heb ontvangen?” Dus gaf ik hem mijn Rolex Submariner.

Ik had het horloge 20 jaar geleden gekocht en elke dag gedragen: ik droeg het toen ik bezig was met Terminator 2, terwijl ik, tussen de explosies en omvallende vrachtwagens, in een zijspan zat met een camera in mijn handen op nog geen 60 cm van de wielen van een enorme, rijdende vrachtwagen. Ik droeg het toen ik voor het eerst de Titanic in het echt zag door de patrijspoort van een onderzeeër, en ik droeg hetzelfde horloge toen ik in smoking op het podium stond en de Oscar in ontvangst nam voor de regie van Titanic.

Het is mijn constante metgezel. Mensen komen en gaan — het horloge blijft.

Het horloge dat ik nu draag, kocht ik als een vervanging voor het horloge dat ik aan Ropni gaf. Als ik ernaar kijk, denk ik aan alle dingen die mijn vorige Submariner heeft meegemaakt. Ik zie alle plaatsen waar het horloge is geweest: op de bodem van de oceaan, bij het spelen met mijn kinderen en tijdens het schrijven van een scenario. Het is mijn constante metgezel. Mensen komen en gaan — het horloge blijft.

En dit horloge staat pas aan het begin.

HET HORLOGE VAN JAMES CAMERON

Oyster Perpetual Submariner Date

Deze pagina delen