Browser update vereist

Welkom bij rolex.com. Om u de best mogelijke ervaring te bieden, vereist rolex.com een up-to-date browser. Gebruik een nieuwere browser om onze site te ontdekken.

Volg Rolex op WeChat door de QR-code te scannen.

Vijay Amritraj

Elke Rolex vertelt een verhaal

Vijay Amritraj heeft zijn hele leven het lot getart. Hij groeide op in India en leed aan een ernstige longaandoening waardoor hij een groot deel van zijn jeugd in het ziekenhuis doorbracht. Toen de artsen hem adviseerden een buitensport te gaan beoefenen in de hoop dat hierdoor zijn gezondheid zou verbeteren, koos hij voor tennis. Door deze sport genas hij niet alleen van zijn ziekte, maar boekte hij tevens een geweldig succes als eerste profsporter van India. In 1976 won hij op 23-jarige leeftijd het toernooi van Newport (ook bekend als de Hall of Fame Championships) en ontving hiervoor een Rolex. Dit horloge werd het symbool voor alle uitdagingen die hij in zijn leven was tegengekomen en voor zijn vastberadenheid om tegenslagen te overwinnen. Hij draagt het al 40 jaar en het is nog steeds één van zijn meest dierbare bezittingen.

Every Rolex Tells A Story – Vijay Amritraj

“Mijn tennisracket en ik gaan hand in hand. Het heeft mij dingen gegeven die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Maar het heeft mij vooral mijn gezondheid teruggegeven.”

Als ik een tennisracket in handen heb, heb ik het volste vertrouwen in mezelf. Het is mijn hele leven de beste steunpilaar geweest en heeft mij meer gegeven dan een gewoon bestaan. Mijn tennisracket en ik gaan hand in hand. Het heeft mij dingen gegeven die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Maar het heeft mij vooral mijn gezondheid teruggegeven. Ik was als kind erg ziek en heb veel tijd in het ziekenhuis doorgebracht. Uiteindelijk adviseerden de artsen mijn ouders om mij een buitensport te laten uitoefenen in de hoop dat mijn gezondheid door de fysieke activiteit zou herstellen.

In India, een land met meer dan een miljard inwoners, was het voor mensen onbegrijpelijk dat mijn ouders hun zuurverdiende geld uitgaven aan een professionele tennisopleiding voor hun zieke kind. Maar tennis veranderde mijn hele leven en ik werd niet alleen de eerste professionele tennisser in India, maar één van de eerste profsporters uit India überhaupt. Ik geloof dat tennis mijn beste leerschool is geweest. Hierdoor heb ik niet alleen meer over de wereld geleerd, maar ook over mezelf en wat je kunt bereiken. Tennis heeft mij meer gegeven dan ik ooit had durven dromen en mijn Rolex staat hier symbool voor. Hierdoor heb je het gevoel dat niets onmogelijk is.

“Tennis heeft mij meer gegeven dan ik ooit had durven dromen en mijn Rolex staat hier symbool voor.”

In 1976 won ik het ATP-toernooi van Newport in Amerika en ik kon amper geloven dat ik naast het prijzengeld ook dit horloge kreeg. Vanaf dat moment droeg ik het dag en nacht. Het was mijn metgezel door dik en dun en nu, 40 jaar later, is het nog steeds één van mijn meest dierbare bezittingen. In India draag je een dergelijk horloge alleen als je het idee hebt dat je iets hebt bereikt. Toen ik het op mijn 23e kreeg, had ik het gevoel dat ik nog te jong was om het echt te verdienen. Ik vond niet dat ik goed genoeg was en de enige reden om het te dragen was dat ik het had gewonnen en dat ik er zo vreselijk trots op was.

Het Rolex horloge van Vijay Amritraj

Ik prijs me ook zeer gelukkig dat ik zoveel dingen in mijn leven heb mogen meemaken. Een van de hoogtepunten is wel mijn benoeming tot Boodschapper van de Vrede door secretaris-generaal van de Verenigde Naties Kofi Annan, naast de legendarische bokser Mohammed Ali, de acteur Michael Douglas, Nobelprijswinnaar Elie Wiesel en operazanger Luciano Pavarotti. Ik heb zelf kunnen ervaren welk verschil je kunt maken als je jezelf er maar toe zet. Ik heb India tijdens de Olympische Spelen vertegenwoordigd, ik heb de Olympische vlam gedragen en dat was een eerbetoon van de Indiase overheid. Ik ben ervan overtuigd dat je door dergelijke zaken wordt aangespoord om nog meer te doen en dat je begrijpt waar het echt om draait in het leven. Dat is ook de reden waarom wij mijn stichting hebben opgericht om liefdadigheidsinstellingen in India te kunnen steunen.

“Ik droeg het dag en nacht. Het was mijn metgezel door dik en dun en nu, 40 jaar later, is het nog steeds één van mijn meest dierbare bezittingen.”

Voor iemand als ik die vroeger een slechte gezondheid had, is het een zegen om iets te kunnen dragen dat ik heb gewonnen en waar ik de rest van mijn leven trots op kan zijn. Tot op de dag van vandaag vraag ik mezelf af: “Hoe goed kun je zijn?” Ik kan elke avond tegen mezelf zeggen: “Ik heb deze dag niet verkwist. Ik heb mijn best gedaan om een beter mens te zijn, wat dat ook moge zijn.” Dus als ik naar het horloge kijk, denk ik altijd: “Ik hoop dat ik het heb verdiend.”